Ziarna śrutu
Wykazują one w tych samych klasach grubości (np. 2,5 mm, 3 mm, 3,5 mm) wahania średnicy, które - choć niewielkie - wpływają na ciężar pojedynczych ziarn i ich odmienne zachowanie się w locie. Cięższe śruciny łatwiej pokonują opór powietrza aniżeli lżejsze, podobnie jak śruciny, które w lufie nie zdeformowały się 1 zachowały swój pierwotny, okrągły kształt. Zniekształcone ziarna lecą wolniej, znajduje się je w tylnych i zewnętrznych strefach wiązki śrutowej. W wyniku różnej prędkości śrucin wystrzelony ładunek śrutu wydłużając się w kierunku strzału przybiera po 10-20 m formę snopa, podobną do stożka zwróconego szerokim końcem do przodu. Tor lotu tej wiązki przedstawia linię krzywą i jest schematycznie przedstawiony na. Jeżeli z wysokości 1,5 m równolegle do równej powierzchni ziemi wystrzelimy ładunek śrutu 3,5 mm, to pojedyncze śruciny osiągną ziemię juz na odległości 50-60 m, a niektóre dopiero w odległości 150-200 m; większość śrucin opadnie na odcinku 100-150 m. Wspomniana, niekorzystna dla pokonywania oporu powietrza forma wiązki.
Opony zimowe agencje pr bielizna erotyczna Wielkość śrutu .