Prędkości śrutu
Przedstawiają się: przy nabojach produkcji HFN, zależnie od średnicy śrutu, następująco: śrut 4 mm - 231 m/s, 3,5 mm - 218 m/s 3 mm - 204 m/s 2,5 mm - 188 m/s Podane prędkości są przy nabojach trzech głównych kalibrów 12, 16 i 20 prawie jednakowe. Pierwsze śruciny wiązki śrutowej lecą nieco szybciej, tylne znacznie wolniej. Śruciny grupują się najgęściej wewnątrz wiązki, tutaj jądro wiązki zawiera około 70 % ogólnej liczby śrucin ładunku (Hagund-Claesson 1938). Najszybciej dolatują do celu śruciny skupiające się wokół środka tarczy stałej, natomiast znajdujące się bliżej obwodu tarczy osiągają cel znacznie później. Pierwsze mają zatem większą prędkość niż drugie. Stąd wypływa wniosek praktyczny; przed poruszający się cel należy zakładać raczej za dużo niż za mało, ponieważ każde zbyt duże założenie zostaje wyrównane przez podłużne u-grupowanie śrutu w wiązce, które sprawia, że gdy pierwsze śruciny przelecą przed celem - to następne trafią go. W stosunku do spadku prędkości w początkowej fazie lotu prędkość końcowa (tj. w momencie uderzenia śrutu w cel) maleje znacznie słabiej.
doradcy kredytowi prezenty prace licencjackie Wielkość śrutu .